W szerszym znaczeniu diakonia liturgiczna to każda troska o liturgię, o jej poprawne rozumienie i piękne celebrowanie, o kontynuowanie odnowy liturgicznej w duchu Soboru Watykańskiego II. Taką diakonię podejmują wszyscy członkowie Ruchu, gdyż każdy ma swój wkład w celebrację liturgiczną, a swoją postawą oddziałuje na innych. Potrzebne jest jednak grono, które ten aspekt życia i posługiwania całego Ruchu ożywia i inspiruje, które czuwa nad liturgiczną formacją członków Ruchu. Zadanie to spełnia diakonia liturgiczna w sensie ściślejszym. W niniejszej refleksji chodzi o obydwa aspekty diakonii liturgii. Popatrzmy najpierw na zadania, które Założyciel Ruchu odnosi do wszystkich jego członków.

Kolejne pokolenia oazowiczów otrzymując w przeżywanych rekolekcjach i spotkaniach coraz pełniejszą formację liturgiczną, promieniują na swoje środowiska soborowym rozumieniem liturgii i wskazanym przez odnowione księgi liturgiczne sposobem jej celebrowania. Wkład Ruchu Światło – Życie w dzieło odnowy liturgii w polskich parafiach jest duży. Możemy go dostrzec w ogólnym rozumieniu liturgii, w ubogaceniu śpiewu w czasie liturgicznych celebracji, w sposobie przygotowania liturgii, w zaangażowaniu świeckich w posługi liturgiczne, w formacji liturgicznych zespołów (ministranci i schole, mężczyźni i kobiety). Za dar tej posługi dziękujemy Bogu. Równocześnie odczytujemy wezwanie do kontynuowania tego wkładu również dzisiaj w zmieniającej się rzeczywistości życia, wraz z innymi wspólnotami, które to zadanie dziś podejmują.

W nauczaniu Założyciela Ruchu odczytaliśmy wyraźne wezwanie, aby każdy turnus rekolekcji oazowych oraz każda oazowa wspólnota parafialna troszczyły się o dojrzałą mistagogię liturgiczną. Wiele elementów rekolekcyjnego programu służy kształtowaniu tej świadomości i tych postaw. Wyróżnić trzeba przede wszystkim dwa zadania:

Aby cały Ruch mógł nieustannie pogłębiać swoje rozumienie liturgii i rozwijać troskę o piękną jej celebrację, potrzebna jest posługa mniejszego grona osób wewnątrz Ruchu. Jest to diakonia liturgiczna w sensie ściślejszym. Niektórzy włączają się w nią już na etapie formacji podstawowej. Przeżywają oni KODAL i podejmują w szerszym zakresie niż inni odpowiedzialność za przygotowanie liturgii. Jest to świadectwo dojrzewania w młodych ludziach troski o piękno liturgii i jej głębokie przeżywanie. Powinni oni jednak w taki sposób i w takim zakresie angażować się w formację specjalistyczną, aby nie ucierpiała na tym formacja podstawowa. Ona bowiem stanowi fundament do późniejszej posługi w diakonii. Dlatego podana poniżej propozycja formacji diakonii liturgicznej przeznaczona jest dla osób, które już ukończyły formację deuterokatechumenalną. Jest to propozycja wymagająca, dlatego nie jest możliwe jej pełne realizowanie równolegle z formacją podstawową.

Posługa diakonii liturgicznej

Szczególne odcinki posługiwania diakonii liturgicznej to oaza wakacyjna, spotkania diecezjalne i rejonowe oraz wspólnota parafialna.

W czasie oaz wakacyjnych

W diecezji i rejonie

W parafii