Służbę w dziele ewangelizacji wypełnia Ruch Światło-Życie nie tyle przez podejmowanie akcji ewangelizacyjnych jak gdyby na zewnątrz, w stosunku do innych członków czy ośrodków Kościoła, ale przez formowanie ludzi i wspólnot podstawowych (małych) o takim stopniu intensywności życia chrześcijańskiego i dojrzałości wiary, że ewangelizacja stanie się ich wewnętrzną koniecznością oraz elementem konstytutywnym ich świadomości.

Obok procesu indywidualnego dojrzewania do ewangelizacji musi w każdej wspólnocie formacyjnej Ruchu rozwinąć się proces dojrzewania całej wspólnoty do tego dzieła. Każda z nich, w miarę swojego dojrzewania, musi przekształcać się w zespół ewangelizacyjny, musi stawać się ogniskiem ewangelizacji.

Będą więc w Ruchu powstawały wspólnoty katechumenalno-ewangelizacyjne. Obok tego, z grup, które przejdą cały cykl formacyjny deuterokatechumenalny, będą powstawały wspólnoty, których zasadniczą służbą, diakonią będzie ewangelizacja. Będą to wspólnoty diakonalno-ewangelizacyjne (Wnioski III KKO).

Ewangelizacja powinna ukazać możliwość istnienia wspólnoty ludzi opartej nie o pragnienia i cele ludzkie, ale o świadomość przynależności do jedynego Boga i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Zespół ewangelizacyjny powinien ujawnić się jako nowy typ wspólnoty ludzi, wspólnoty, która powstała nie w wyniku ludzkich zabiegów, ale w wyniku ludzkiego podporządkowania się Ewangelii Jezusa Chrystusa. (...) Zespół ewangelizacyjny powinien zgodnie głosić i wyznawać: Jezus jest naszym Panem. Ewangelizacja powinna stać się wyraźnym wezwaniem ku wejściu do nowej wspólnoty, którą jest Kościół. (...) W wyniku ewangelizacji człowiek powinien zapragnąć wejścia do nowej wspólnoty. Zespół ewangelizacyjny musi się więc ujawnić jako cząstka, i to bardzo dojrzała, tej wspólnoty (ks. F. Blachnicki RE).

Zadania Diakonii Ewangelizacji: